Episode 8 (One-Shot)

Ang sahig na linoleum ng isang paaralang akademya ay laging may bahid ng amoy ng floor wax at matinding ambisyon. Para kay Adela, ang pasilyo ay simpleng daan lamang mula point A papuntang point B, walang pansin, walang ingay. Ngunit para sa kaibigan niyang si Kim, ang pasilyo ay parang isang newsroom at ang balita ay laging may halong iskandalo.
‎
‎Ang Lakad ng mga Bulong
‎
‎Mahigpit na yakap ni Adela ang kanyang lumang kuwaderno sa dibdib, marahan ang kanyang mga hakbang. Sa tabi niya, halos hindi mapakali si Kim, palinga-linga ang mga mata patungo sa faculty lounge sa dulo ng pasilyo.
‎
‎"Sinasabi ko sa’yo, Adela," pabulong na sabi ni Kim, sa tonong karaniwang nauuwi sa gulo, "100% totoo ang balita. Hindi lang siya nandito para magturo ng History. Nandito siya para ‘pumili’ ng pinakamahuhusay sa atin."
‎
‎Napabuntong-hininga si Adela at inayos ang kanyang salamin. "Kim, guro lang siya. At saka, ‘Ang Lalaking Marunong Pumili’? Parang pamagat ng isang corny na reality show na ikaw ang nag-imbento."
‎
‎"Hindi ‘yan imbento!" mariing bulong ni Kim. "Tingnan mo siya. Hindi siya naglalakad—rumarampa siya. Hindi siya nagsasalita—naghahatid siya ng linya. Sabi nila, dating modelo si Cedrick sa Europa bago niya piniling ‘gabayán’ ang kabataan. Pero ang totoo… tinutulungan lang niya ang mga sa tingin niya ay ‘karapat-dapat.’"
‎
‎Ang Pagkikita
‎
‎Parang tinawag ng kanilang usapan, bumukas ang mabigat na pinto ng faculty room.
‎
‎Lumabas si Cedrick.
‎
‎Parang biglang numipis ang hangin sa pasilyo. Hindi siya katulad ng ibang guro na nakaluwag na pantalon. Ang kanyang charcoal na suit ay eksaktong-eksakto ang tabas, at ang buhok niya ay inayos nang may halos matematikal na precision. May hawak siyang leather-bound na journal at isang pulang fountain pen.
‎
‎Napahigpit ang kapit ni Kim sa braso ni Adela. "Ayun na siya. Ang Tagapili."
‎
‎Lumibot ang tingin ni Cedrick sa pasilyo na parang ilaw ng parola. Tumigil ang ilang estudyante, biglang naging conscious sa kanilang tindig. Nilagpasan niya ang grupo ng mga cheerleaders nang hindi man lang tumitingin. Dinaanan niya ang mga honor students na abala sa chemistry.
‎
‎Huminto siya sa harap ni Adela.
‎
‎Ang Pagpili
‎
‎Bumigat ang katahimikan. Ramdam ni Adela ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Isa lamang siyang “simpleng” estudyante—walang parangal, walang eskandalo, mahilig lamang magmasid.
‎
‎Tiningnan ni Cedrick ang kanyang kuwaderno. "Sinusulat mo ang paraan ng paglapag ng liwanag mula sa stained glass sa sahig ng kapilya, hindi ba?"
‎
‎Napakurap si Adela. "Paano… ninyo nalaman?"
‎
‎"Karamihan ay tumitingin sa salamin para makita ang larawan," wika ni Cedrick sa malalim at malinaw na tinig. "Ikaw, tumitingin ka sa sahig para makita kung saan bumabagsak ang liwanag. Iyan ay isang pambihirang pananaw."
‎
‎Binuksan niya ang kanyang fountain pen at marahang kinuha ang kuwaderno ni Adela. Sa loob na pabalat, nagsulat siya ng isang pangungusap sa eleganteng sulat-kamay:
‎
‎> Hindi ang maiingay ang pinipili ng mundo; kundi ang mga mapagmasid.
‎
‎
‎Ibinigay niya iyon pabalik, nakatitig nang diretso sa mga mata ni Adela—isang titig na parang tahimik na kasunduan.
‎
‎"Pumunta ka sa Advanced Humanities seminar pagkatapos ng klase, Adela. Napili ko na ang aking lead researcher."
‎
‎Ang Kinalabasan
‎
‎Nagpatuloy si Cedrick sa paglakad, unti-unting naglaho ang kanyang anyo sa ginintuang liwanag ng hapon sa courtyard.
‎
‎Nanatiling nakatayo si Kim, nakabukas ang bibig sa gulat. "Pinili niya… ikaw? Hindi ang Class President? Hindi ang bida sa Drama Club? Ikaw?"
‎
‎Tiningnan ni Adela ang tinta sa kanyang kuwaderno—basa pa at kumikislap.
‎
‎Doon niya naunawaan na kalahati lang ang tama sa mga sabi-sabi ni Kim. Hindi hinahanap ni Cedrick ang “pinakamagaling” ayon sa pamantayan ng paaralan. Hinahanap niya ang mga kaluluwang hindi pa hinuhubog ng mundo.
‎
‎"Hindi niya ako pinili dahil espesyal ako, Kim," marahang sabi ni Adela, may munting ngiting puno ng kumpiyansa. "Pinili niya ako dahil ako ang tunay na tumitingin."
‎
‎Bumalik sa dati ang ingay ng pasilyo, ngunit para kay Adela, ang simpleng paglalakad mula point A hanggang point B ay tila naging daan patungo sa mas malayong lugar.
‎
‎Sapagkat ang bawat araw ay isang gabay—kailangan mo lamang ng tamang taong magtuturo ng mapa.
‎

Moral ng Kuwento:
Hindi nasusukat sa ingay o kasikatan ang tunay na halaga ng isang tao kundi sa kakayahan niyang magmasid, umunawa, at makita ang mga bagay na hindi napapansin ng iba.